روز ناگزیر

این روزها که می گذرد، هر روز

احساس می کنم که کسی در باد

                                           فریاد می زند

احساس می کنم که مرا

از عمق جاده های مه آلود

یک آشنای دور صدا می زند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور    مثل عبور نوروز

مثل صدای آمدن روز است

آن روز ناگزیر که می آید

روزی که عابران خمیده

یک لحظه وقت داشته باشند

تا سر بلند باشند

و آفتاب را  

                   در آسمان ببینند

روزی که این قطار قدیمی

در بستر موازی تکرار

یک لحظه بی بهانه توقف کند

تا چشم های خسته ی خواب آلود

از پشت پنجره

تصویر ابرها را در قاب

و طرح واژگونه ی جنگل را

                                   در آب بنگرند

 

آن روز

پرواز دست های صمیمی

در جستجوی دوست

                               آغاز می شود

روزی که روز تازه ی پرواز

روزی که نامه ها باز است

روزی که جای نامه و مهر و  تمبر

بال کبوتری را

امضا می کنیم

و مثل نامه ای بفرستیم

صندوق های پستی             آن روز آشیان کبوتر هاست

 

روزی که دست خواهش، کوتاه

روزی که التماس گناه است

و فطرت خدا

در زیر پای رهگذران پیاده رو

بر روی روزنامه نخوابد

 و خواب نان تازه نبیند

 

روزی که روی درها

با خط ساده ای بنویسند:

« تنها ورود گردن کج، ممنوع!»

و زانوان خسته ی مغرور

جز پیش پای عشق

با خاک آشنا نشود

 و قصه های واقعی امروز

خواب و خیال باشند

و مثل قصه های قدیمی

پایان خوب داشته باشند

 

روز وفور لبخند  

لبخند بی دریغ

لبخند بی مضایقه ی چشم ها

آن روز

بی چشمداشت بودن لبخند

قانون مهربانی است

روزی که شاعران

ناچار نیستند

در حجره های تنگ قوافی

لبخند خویش را بفروشند

روزی که روی قیمت احساس

مثل لباس

            صحبت نمی کنند

پروانه های خشک شده، آن روز

از لای برگ های کتاب شعر

                                      پرواز می کنند

و خواب در دهان مسلسل ها

                                     خمیازه می کشد

و کفش های کهنه ی سربازی

در کنج موزه های قدیمی

با تار عنکبوت گره می خورند

روزی که توپ ها

در دست کودکان

                     از باد پر شوند

 

روزی که سبز، زرد نباشد

گلها اجازه داشته باشند

هر جا که دوست داشته باشند

                                   بشکفند

دلها اجازه داشته باشند

هر جا نیاز داشته باشند

                                  بشکنند

آیینه حق نداشته باشد

                             با چشم ها دروغ بگوید

دیوار حق نداشته باشد

                                بی پنجره بروید

آن روز

دیوار باغ و مدرسه کوتاه است

 تنها

پرچینی از خیال

در دور دست حاشیه ی باغ می کشند

که می توان به سادگی از روی آن پرید

 

روز طلوع خورشید

 از جیب کودکان دبستانی

روزی که باغ سبز الفبا

روزی که مشق آب،عمومی است

دریا و آفتاب

در انحصار چشم کسی نیست

 

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

 

ای روزهای خوب که در راهید!

ای جاده های گمشده در مه!

ای روزهای سخت ادامه!

از پشت لحظه ها بدرآیید!

ای روز آفتابی!

ای مثل چشم های خدا آبی!

ای روز آمدن!

ای مثل روز آمدنت روشن!

این روزها که می گذرد، هر روز

درانتظار آمدنت هستم!

اما

با من بگوکه آیا، من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟                                               قیصر امین پور

 

نوشته : ehsan در ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٩/۱۱


نویسنده وبلاگ

ehsan

تماس با نویسنده
ehsan

آرشیو وبلاگ

صفحه نخست
آبان ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
تیر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
فروردین ٩٠
اسفند ۸٩
بهمن ۸٩
دی ۸٩
آذر ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
فروردین ۸٩
بهمن ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
امرداد ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
تیر ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤

لینکستان

وب سایت رسمی دکتر علی شریعتی
تلخ و شیرین مثل بادام
شيرين تر از عسل
قنوت قافیه ها
بر بال اندیشه
احمد شاملو
پرواز تا ...!
کاریکاتور1
کاریکاتور2
صاحبدل
هستی
مبین
مصباح
!72
کاریز
تبسم
لثارات
ياقوت
نوشينه
بزم خدا
ابر سپید
وصیت نامه
نخل بی سر
فروغ فرخزاد
عباس معروفی
بنیاد گلشیری
ناگفته های من و تو
کــــوچــــــه نــــــــــــادری
لینک امروز
ليست وبلاگ ها
لینکوگراف
جامعه مجازی
طراحی وب

لوگوی دوستان

وبلاگ فارسی
وبلاگ فارسی
  RSS 2.0